HISTORIA

Katedra Ukrainoznawstwa (KU) została wydzielona ze struktur organizacyjnych Instytutu Rosji i Europy Wschodniej jako samodzielna jednostka w maju 2005 roku na mocy decyzji Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Katedra jest częścią Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych. Został on utworzony mocą uchwały Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego z dnia 20 grudnia 2000 roku i stał się dwunastym wydziałem naszego uniwersytetu. Podstawową strukturę Wydziału stanowi sześć instytutów: Instytut Amerykanistyki i Studiów Polonijnych, Instytut Europeistyki, Instytut Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych, Instytut Rosji i Europy Wschodniej, Instytut Studiów Regionalnych, Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu, a także Katedra Ukrainoznawstwa oraz Kolegium Europejskie w Zakopanem. Od 2006 roku częścią Wydziału jest również Centrum Języka i Kultury Chińskiej "Instytut Konfucjusza w Krakowie".

Nasza siedziba

Nasza pierwsza siedziba znajdowała się w zabytkowej kamienicy przy ulicy Piłsudskiego 13. Autorem eklektycznego budynku był Sławomir Odrzywolski – jeden z najwybitniejszych polskich architektów przełomu XIX  i XX wieku (m.in. restaurował z powodzeniem kaplicę Zygmuntowską na Wawelu). Był on także odpowiedzialny za realizację projektów wielu innych budynków przy ulicy Piłsudskiego. W naszej kamienicy mieściła się niegdyś Katedra Filozofii UJ, a w niej gabinet prof. Romana Ingardena. Warto dodać, że w pierwotnych założeniach architektonicznych z 2 pol. XIX w. ulica Piłsudskiego (wtedy Wolska) miała posiadać zabudowę willową. Były to wille i pałacyki, cofnięte nieco od linii ulicy z reprezentacyjnymi ogrodami. Świadczy o tym m.in. znajdujący się naprzeciwko naszego budynku neorenesansowy pałac z lat 80-90. XIX w. należący niegdyś do familii Czapskich, a obecnie oddział Muzeum Narodowego w Krakowie z kolekcją monet i banknotów. Późniejsza zabudowa ulicy miała już charakter typowo miejski z okazałymi kamienicami oraz z pominięciem pasa zieleni. Była to jedna z najbardziej reprezentacyjnych ulic na początku XX wieku. Zwraca także uwagę przepiękna panorama rozpościerająca się od ulicy Piłsudskiego w stronę Błoń z widokiem na kopiec Tadeusza Kościuszki.

Nowa siedziba

Od 1 sierpnia 2015 r. nasza siedziba znajdować się będzie w zabytkowej willi z drugiej połowy XIX wieku przy ulicy Wenecja 2. Dzisiejszą ulicą jeszcze na początku XX stulecia płynęła rzeka Rudawa w kierunku ul. Retoryka, aż do Wisły. W latach 70. XIX w. wybudowano tutaj dwukondygnacyjną willę w stylu neoklasycystycznym należącą do znanego pisarza i dziennikarza krakowskiego Ludwika Dębickiego (1843-1908). Ze względu na płynącą obok rzekę otrzymała ona nazwę „Wenecja" (prawdopodobnie ponad 100 lat wcześniej stał niedaleko także jezuicki dworek o tej samej nazwie). Obecny swój wygląd willa zawdzięcza przebudowie z lat 1889-1891. Nad wejściem znajdują się dwa herby: Gryf (herb Dębickiego) i Panna na niedźwiedziu czyli Rawicz (herb żony Dębickiego Honoryny Ursyn-Pruszyńskiej, jeden z najstarszych herbów polskich, widoczny m.in. w zworniku prezbiterium Katedry Wawelskiej). Obok budynku znajduje się ogród, a od ulicy dzieli go pas zieleni. W 1910 r. ostatecznie zasklepiono rzekę Rudawę i wytyczono na jej miejscu dwie ulice – Wenecja i Retoryka.

Począwszy od lat 80. XIX wieku wokół willi Dębickiego zaczęły powstawać kolejne realizacje architektoniczne jak budynek Sokoła na rogu z ul. Piłsudskiego, zespół kamienic autorstwa Teodora Talowskiego przy ul. Retoryka, a także liczne kamienice Sławomira Odrzywolskiego i  Władysława Ekielskiego przy ul. Wenecja i ul. Piłsudskiego. Naprzeciwko, przy ul. Wenecja 1 znajduje się modernistyczny budynek zwany Domem Weneckim „pod św. Markiem" z godłem Wenecji – Lwem św. Marka.